متعارف

اعلام حریق متعارف

 

اعلام حریق متعارف از قدیمی ترین سیستم های اعلام حریق محسوب می شوند که علی­رغم تغییرات کیفی اندک، هم­چنان مورد استفاده قرار می­گیرد. در این سیستم چندین دتکتور و شستی که یک منطقه از ساختمان را پوشش می­دهند در قالب یک مدار به هم پیوسته، به تابلوی کنترل مرکزی متصل می­شوند. بنابراین هر مدار نماینده­­ی یک منطقه(زون) است. نحوه­ی هم­بندی تجهیزات کشف و تشخیص نسبت به تابلوی کنترل مرکزی به صورت شاخه­ای و یا به عبارت دیگر شعاعی است. هر تابلوی کنترل مرکزی متعارف می­تواند 2،4،8،12 و یا مدارهای بیشتری را پشتیبانی کند.

بر طبق استاندارد، در این سیستم دتکتورها یا در حالت عادی هستند و یا آلارم(Fire Alarm)

این سیستم به وسیله­ی دو رشته سیم به دتکتورها و شستی وصل می­گردد که هر دو نیز از نوع مرسوم (Conv.) می­باشند.

مطابق همین موارد برای آژیر، زنگ و یا چراغ دوره گرد نیز سیم کشی می­گردد.

اولین عملکرد این پانل نشان­ دادن موقعیت آتش با دقت در حد زون می­باشد. پس بنابراین بهتر است در سیستم­های Conv.، زون­ها محدود باشد  تا جستجو سریع باشد.

دتکتورهای هر زون در یک گروه و به صورت شعاعی به یک زون پانل کنترل وصل می­گردند و زون­ها از یکدیگر جدا می­باشند و هر زون یک نشان­دهنده­ی جداگانه دارد. بر روی هر دتکتور یک LED موجود می­باشد که در هنگام عملکرد آن دتکتور، LED مربوطه چشمک می­زند.

هنگامی که یک زون فعال می­گردد (وضعیت اعلام حریق) بایستی به صورت فیزیکی در آن زون، دتکتور فعال شده ردیابی گردد، یعنی با چشم بگردیم و چراغ چشمک زن را پیدا کنیم. هم­چنین می­توان LED را جداگانه به دتکتور وصل کرد که به این تجهیز Remote LED (Indicator) گفته می­شود.

در صورتی که هر دتکتور به یک زون متصل باشد در هنگام عملکرد دتکتور محل حریق به راحتی مشخص می­گردد. این مسئله به خودی خود باعث بالا رفتن هزینه­ی خرید تابلوی آلارم می­گردد، زیرا که تعداد زون هر تابلوی Conventional زیاد شده و در نتیجه هزینه­ی  خرید آن بالا می­رود. در سیستم Conv. تمامی دتکتورهای یک زون به صورت مستقیم با یک مدار به هم­دیگر متصل می­گردند و انتهای آن به تابلوی آلارم (Unit Alarm) متصل شده و در هنگامی که بخواهیم از سیستم ایمنی (Security) استفاده کنیم، با دو رشته سیم دیگر تمامی کنتاکت­های نرمال بسته­ی دتکتورها را به صورت سری به تابلوهای آلارم متصل می­ نمایند و در انتهای آخرین دتکتور مقاومت انتهایی نصب می­گردد که عملکرد آن بررسی خواهد شد. اضافه بر آن بعضی از دتکتورها مجهز به Switch Open، Schottky Diode می­باشند.درهنگامی که دتکتور به حالت آلارم می­رود ولتاژ مدار کم شده و در عمل مابقی دتکتورها غیر فعال می­شوند. در این حالت هیچ­گونه اطلاعات دیگری به پانل نمی­رسد.

منطقه بندی و زون بندی سیستم اعلام حریق متعارف :

سهولت، سرعت و دقت در تشخیص و تعیین محل وقوع حریق به ویژه ساختمان­ های بزرگ، لزوم تقسیم بندی ساختمان به مناطق کوچکتر و مجزا را به وجود می­آورد و مهم ­ترین عوامل تعیین کننده مرزهای آن، کاربری، مساحت و بخش بندی های ضد حریق ساختمان است.

هر ساختمان می­بایست به قسمت­های مختلف جهت تشخیص سریع حریق و اعلام آن تقسیم شود، تا بتوان به­ وسیله ­ی سیستم، تشخیص و اعلام ، حریق را سریع­تر شناسایی کرد. مثلا در هنگام مشاهده­ی حریق می­توان با فشار شستی آژیر را به صدا درآورد. در صورتی­که زون­بندی اجرا نشده باشد، اعلام با تاخیر و موجب سردرگمی و تشخیص اشتباه می­شود

تاثیر عوامل یاد شده در تعیین مناطق با رعایت موارد زیر میسر می گردد:

 هر طبقه ساختمان که بیش از 300 متر مربع باشد باید یک منطقه مجزا محسوب شود.

– حداکثر مساحت یک منطقه 2000 متر مربع است.

– اگر کل مساحت طبقات یک ساختمان 300 متر مربع یا کمتر باشد می توان آن را یک منطقه محسوب داشت.

– بخش­بندی ضد آتش در ساختمان یکی از مهم­ترین شاخص ­های تعیین مناطق است. بنابراین علی رغم مساحت می باید به آتش بندی فضاها نیز توجه داشت. در این حالت مرزهای منطقه تشخیص حریق محدود به مرزهای بخش بندی ضد آتش است. به همین دلیل پلکان، چاه آسانسور یا شفت­های دیگر که به وسیله دیواره  های ضد حریق از فضاهای دیگر مجزا شده­اند می­توانند علی رغم مساحتی که دارند به عنوان یک منطقه در نظر گرفته شوند. بام ها نیز منطقه جداگانه ای محسوب می شوند.

دتکتور حرارتی متعارف با سنسور حرارتی ثابت

دتکتور حرارتی متعارف با سنسور حرارتی افزایشی MG-2300

دتکتور دودی فوتوالکتریک MG-2100

پایه دتکتور MG-3500

کنترل پنل ML-221XX